after ten years...

Finally.

Ayan people... I've posted na rin at last. I finally had the time to write. Sigh... pero bakit parang wala naman akong masulat? Feeling ko, khet na gusto kong maalala forever lahat ng nangyayari saken, there's no need to write them anymore. Pano, everything's the same. Nothing's changed. I'd have to admit I'm living a very dull and monotonous life. May magagawa ba ko? E sadyang ganito ako ginawa ng Diyos. Sigh...

Updates... updates... updates...

Gaya ng sabe ko wala namang nagbago. Pero since people insist that I update this blog... (siguro dapat akong maging thankful dahel may mga taong nakapagtiya-tiyaga saken... hmmm *grins*) sige na nga.

Ayoko na mag-aral. Napapagod na ko. Parati na lang mas malakas ang pwersa ng katamaran kesa kasipagan. Kahit na sabihin ko sa sarili ko na dapat ng mag-aral, at kahit na gustuhin ko, mas pinipili ko pa rin ang magpahinga muna at magmuni-muni. Although okay naman ang standing ko sa ngayon, naku! Simula pa lang ng klase, hindi ngayon ang panahon na dapat e sobrang relaxed ang mga tao, lalo na si KAREN.

Inaantok na ko. Sigh...(-_-)